Um Skotíþróttasamband Íslands (STÍ)
Skotíþróttasamband Íslands (STÍ) er æðsti aðili skotíþróttarinnar innan vébanda íþróttasambands Íslands (ÍSÍ). Félög sem stunda skotíþróttir af einhverju tagi geta orðið aðilar að Skotíþróttasambandinu séu félögin að keppa samkvæmt lögum ISSF sem er Alþjóða skotíþróttasambandið. Skotsamband Íslands er ennfremur aðili að Evrópuskotsambandinu (ESC) og Skotsambandi Norðurlands (NSR). Íþróttaskotfélög hér á landi þurfa að sækja um viðurkenningu til Ríkislögreglustjóra og uppfylla ýmis skilyrði. Skotsvæði íþróttaskotfélaga fást ekki viðurkennd nema félagið sé aðili að Skotíþróttasambandi Íslands (STÍ) og Íþróttasambandi Íslands.

Jón S. Ólason skrifar:

Ákveðins misskilnings virðist gæta í umræðunni um geymslu á skotvopnum og skotfærum. Það er ekki svo að eigi menn þrjár eða færri byssur að þá gildi engar sérstakar reglur  um geymslu skotvopna.  Í 33. grein reglugerðar um skotvopn og skotfæri 787/1998 segir eftirfarandi: “Eigendur eða umráðahafar skotvopna og skotfæra skulu ábyrgjast vörslur þeirra og sjá svo um, að óviðkomandi nái ekki til þeirra. Í því skyni skal húsnæði sem geymir skotvopn og skotfæri ávallt læst ef íbúar eru fjarverandi. Við lengri fjarveru skal auk þess sem að framan greinir gera skotvopn óvirkt t.d. með því að fjarlægja af því nauðsynlega hluta aðra en láshús. “

Joan Jarratt er meðlimur í Tucson Trap & Skeet klúbbnum í Arizona-fylki vestur í Bandaríkjunum. Hún er 73 ára gömul og er búin að keppa í bæði Skeet  og Trap í heil 50 ár, og er harðákveðin í að keppa á þessu ári eins og undanfarin.  Þrívegis hefur Joan unnið fylkismeistaratitla en það voru árin 1958, 1960 og 1962, en allt fram til ársins 2003 hefur hún lent nokkuð ofarlega á mótum og jafnvel sigra sum þeirra.  Hún sagðist hafa æft grimmt fyrir mótin í gamla daga, en í dag sé hún orðin mikið rólegri og mæti bara í mótin til að hafa gaman af og segist ekkert sérstaklega undirbúa sig fyrir þau.

Aðeins fjórum mánuðum eftir að hann tók upp haglabyssu í fyrsta skipti, vann hinn ellefu ára gamli Jon Michael McGrath til gullverðlauna á heimsmeistaramóti í hinni amerísku útgáfu af skeet, sem haldið var í San Antonio í Texas s.l. haust. Ævintýrið hófst þegar hann var í skátabúðum í fyrrasumar, en þá var krökkunum m.a. boðið upp á að prófa að skjóta af haglabyssu.  Jon fékk "bakteríuna" með hraði og eftir að hafa fengið kennslu í helstu öryggisþáttum í meðferð skotvopna, ásamt því að fá eyrnahlífar og hlífðargleraugu, skellti piltur sér á skotsvæðið og þar héldu menn vart vatni yfir hinum meðfæddu hæfileikum þessa unga íþróttamanns.

Keppt er í Loftskammbyssu á Olympíuleikum, heimsmeistaramótum, Evrópumótum, norðurlandamótum, og smáþjóðaleikum. Hér heima á öllum mótum STÍ í skammbyssugreinum auk innanfélagsmóta. Hér á eftir fara helstu staðreyndir um keppni og iðkun í loftskammbyssu.

Dr. Åke Lundberg  er þýskur læknir sem sérhæfir sig í sálfræðimeðferðum en er sjálfur mjög fær fiðluleikari. Hann starfar við að halda námskeið um listina að starfa eða keppa undir álagi. Hefur hann meðal annars skrifað athyglisverðar ritgerðir um sviðshræðslu hljóðfæraleikara. Hægt er að heimfæra reynslu hans og kollega hans, hljóðfæraleikarana yfir á það sem skotfimikeppendur þurfa að takast á við í keppni. Það sem hér á eftir fylgir er lausleg samantekt og þýðing á kenningum hans.

Skotfimiþjálfari fjallar um gildi þess að þurrskjótaAllt í lagi, ég skal viðurkenna það að hafi ég einhvern tíman verið á mörkum þess að snúast frá því að vera “veiðiþjófur” yfir í að verða “veiðivörður”, þá var það á þessum tíma. Á þeim árum sem ég var í breska landsliðinu í loftskammbyssu-skotfimi og í samveldis-liðum, hafði ég algjöra óbeit og jafnvel hataði að þurr-æfa. Mér fannst það ekki bara leiðinlegt, heldur var það bjargföst trú mín að það væri algjörlega til einskis og eiginlega bara fyrir aumingja að stunda svona tepruskap. Hver var eiginlega tilgangurinn með því að mæta á æfingasvæðið og taka í gikkinn án þess að nokkuð gerðist, á sama tíma og maður gat verið að skjóta almennilega, með hvelli og gati í spjald.  Svo eins og 99% af æfingafélögum mínum, þá stundaði ég helst ekki þurr-æfingar, og nánast aldrei.   Auðvitað spurði þjálfarinn minn mig hvort ég væri ekki örugglega að þurr-skjóta eitthvað, og alltaf laug ég og svaraði, “Jú, ég geri það í nokkrum mæli”.